SCHANDE MENSEN!! IK BEN HELEMAAL VERGETEN MIJN LAATSTE COLUMN TE DROPPEN!! BIJ DEZE:

Eerst even een korte toelichting
Doordeweeks ben ik een kantoorpikkie, echt een kutbaan en je kan je leven niet op een ergere manier vergooien maar op kantoren werken vrouwen, vrouwen vrouwen vrouwen zo mooi…. Om emotioneel van te worden.

Nou ben ik vorig jaar bijna ontslagen maar kon op het nippertje nog bij een andere vestiging werken. (ik werk trouwens bij een groot transportbedrijf) Op die vestiging werkten op zich een paar mooie vrouwen maar vooral draken, zombies (excuses Bert, ik weet dat zombies een bijzondere betekenis voor je hebben maar ik bedoel dus de levende doden), gebochelde trollen en manke misbaksels die iedere dag in een trieste stoet langs mijn bureau strompelden.
Plotseling kreeg ik een kans om terug te gaan naar het bedrijf waar ik dus ontslagen zou worden en ieder weldenkend mens zou daar voor passen.
Ik ging dus terug, want op die vestiging werken vrouwen, vrouwen, vrouwen…. Om in tranen uit te barsten zo mooi.
Ik verheugde me op de eerste dag terug in het paradijs…. Maar iemand met mijn geluk zou beter moeten weten, de baan die me aangeboden werd klonk heel leuk maar in plaats van in mijn oude vertrouwde ge-airconditionde, lichte kantoor inclusief werkende radio terug te komen en me weer tussen die vrouwen te wringen, werd ik in het magazijn gedonderd en zit ik nu in een of andere gore keet op een versleten bureaustoel die iedere 20 seconden een halve centimeter zakt, tussen MANNEN!! Gadverdamme! Alleen maar ongewassen zwetende ventjes! Geen mooie strakke blote buiken meer voor Peet, ja van die gore behaarde bierbuiken die met veel geweld tussen broek en shirt naar buiten puilen zie ik er wel zat.
Ik zit daar nu dus in die tweedehands keet die nog ruikt naar de vorige troep zwijnen die daar gore praatjes in hebben opgehangen, de enige keer dat je die stank niet ruikt is als mijn huidige knoflook-gestookte-een-keer-per-week-douchen-is-genoeg-collega’s op 20 centimeter van mijn neus komen uitawasemen.
Soms kom ik nog wel eens op mijn oude kantoor en dan ga ik even zitten om een praatje te maken met die meisjes daar, het ultieme punica-oase gevoel. Dan zit ik daar en dan komen die engeltjes een voor een voorbij, het ene parfum nog zoeter dan het andere. De liefste glimlachjes alsof het niets kost!!
Ik moet eerlijk bekennen dat ik er eerst niet zo mee zat of het was nog niet echt tot me doorgedrongen… ik weet het niet.
Maar vandaag kwam de realiteit om de hoek knallen, ik kom in de kantine en daar aan een tafel zaten mijn huidige collega’s… de een snuit zijn neus en laat vol trots het resultaat zien aan de ander. Collega drie heeft een huidziekte denk ik want hij krabt meer aan zijn kop dan dat hij met zijn ogen knippert, schouders vol met roos en korstjes in zijn mondhoeken. Collega vier is een keer hard op zijn hoofd gevallen want aan zijn gebrabbel valt geen touw meer vast te knopen, vreemd genoeg denkt hij dat ik hem begrijp want ik kom niet meer van hem af. En aan een andere tafel zie ik een voor een al mijn ex-collega’s zitten, vrouwen, vrouwen, vrouwen… om je vingers bij op te vreten, “hoi Peet, kom er gezellig bij zitten”.

Mensen, ik voel me een uitgehongerde geit die in een kaalgevreten weiland aan een ketting van 2 meter zit, en op 2 meter 20 ligt een heerlijke sappige appel, ik kan hem ruiken maar hij blijft onbereikbaar.
Ik doe alleen maar goeie daden, de hele dag door! Ik ben een engel wat dat betreft maar er is maar een conclusie: God haat mij!